NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
MASOWY ZABÓJCA POSZUKIWANY
- Jest jak gwiazda filmowa. - Możesz się rozczarować.
OBŁAWA NA DUSICIELA
- „Zbrodnia stulecia”. - Do Charlesa Whitmana.
Patrząc na list gończy, zastanawiałem się,
czy domyśliłbym się, że jest obłąkany.
- Zbierałeś wycinki? - Co mi wpadło w ręce.
Brałem nawet od sąsiada gazety spoza Milwaukee.
Holden i jego pierwsze zauroczenie.
Byłem w domu na wakacjach. To był wstrząs.
Nancy nie spała wtedy przez tydzień.
Zaczynała szkołę pielęgniarską.
Wciąż o nim piszą.
Nie musimy więc z nim rozmawiać.
SPECK PRZYZNAJE SIĘ
- Zbędna podróż. - Nakłamał.
A nas nie okłamie?
Jak Bob Greene go namówił?
Pewnie mu się podlizał.
Nazwał go „postacią romantyczną”. Coś w twoim stylu.
Odpuściłbyś możliwość poznania Richarda Specka?
To niemal liga Mansona.
Może da ci autograf.
To chyba niestosowne?
Wpiszcie się.
Możecie wejść.
Zastępca naczelnika.
Holden Ford i Bill Tench.
- Czubolodzy? - Wydział behawiorystyki.
Dziękujemy za zgodę.
Ten kolor to wasz pomysł?
Ktoś z FBI, kto zajmuje się psychologią,
stwierdził, że róż uspokaja zwierzęta.
Sprawdziło się?
Nie wiem.
Zjedli farbę z krat, nim się przekonaliśmy.
- To jedyne przejście? - Nie inaczej.
Wolimy wejść dyskretnie, jakby w sprawie praw człowieka.
Niby jak mam was ukryć?
Nie chcemy, żeby mu się dostało jako kapusiowi.
Dla mnie może całą wieczność smażyć się w piekle.
- Nie tak się umawialiśmy. - Spokojnie.
Dwa razy w miesiącu ma rewizję w celi.
Rutynowa sprawa.
Od jego fanek.
Jak morderca kobiet może mieć fanki?
I to setki. Zasypują całe więzienie pornografią.
Idźcie za mną.
Cholerne jebane dupki.
Odwal się, bo cię zajebię.
Zerżnę cię tak, że ci dupa wyjdzie gębą.
- Spokojnie, Speck. - Łapy won od moich rzeczy.
Skurczybyk.
Wydymaj matkę w owłosioną dupę, ty biały lachociągu.
Gnojek, jebana pizda.
Nasram ci w tę pierdoloną cipę, ty jebany...
Odwal się, łajzo.
Nie gadam z pierdolcami z FBI.
Lepiej nie mów tego głośno.
Rżnij się w pysk.
Chcemy pogadać, Richardzie. Jak mamy cię nazywać?
Nie gadam z ciotami z FBI.
Spoko. Chodzi nam o twoją przeszłość.
Wsadźcie ją sobie w pieprzoną dupę.
Zadamy ci kilka pytań.
Możemy się uwinąć albo użerać się z tobą przez cały dzień.
Przetrząsnęliście mi celę. A gdybym ja zajrzał w wasze szpary?
Wolałbym nie. Rewizja to nie nasz pomysł.
Proszę,
usiądź.
Przeprowadzamy rozmowy
ze skazanymi za brutalne zbrodnie.
Spytamy o rodzinę, wcześniejsze zachowanie i co pan myślał
- w trakcie zbrodni... - Pieprzcie się, chłopcy Hoovera.
Opublikujemy analizę statystyczną bez pańskiego nazwiska.
- Zapamiętaj je, kurwa. - Słucham?
Pierdol się.
Znamy je.
Wszyscy je znają.
Z kim jeszcze gadacie?
Ze skazanymi za podobne, brutalne zbrodnie.
- Nie jestem taki. - Nie?
Nie popełniłeś takich?
Tego nie mówię.
To czym się różnisz?
Ci frajerzy to psychole.
To ptak?
Skąd go masz?
Miał złamane skrzydło.
Karmiłem go klopsem przez zakraplacz.
Dałeś mu imię?
Pozwalają ci go trzymać?
Dopóki im obciągam.
Zapewne się domyślasz, że chodzi nam o 14 lipca 1966.
Tego dnia piłeś od rana, zgadza się?
Pytałeś kilka razy o pracę w Związku Marynarzy,
ale nic nie podeszło.
To wpłynęło na twój nastrój?
Piłeś w stoczniowej tawernie do 22.00.
Potem przeszedłeś półtora kilometra do numeru 2319 przy Setnej Ulicy.
Jak wybrałeś mieszkanie pielęgniarki?
Miałeś zamiar je okraść, gdy podszedłeś do drzwi?
Mogę zerknąć na twój tatuaż?
Czytałem o nim. Zebrałem te wycinki o tobie.
To legendarny tatuaż.
Ciekawi mnie, jak wygląda.
Musisz podwinąć mi rękaw.
Podejdź, chłoptasiu.
URODZONY ZAKAPIOR
Chcesz popieścić mi ptaszka?
Nie, dzięki.
Podszedłeś do drzwi, zapukałeś,
otworzyła młoda kobieta.
Wyciągnąłeś nóż i wtargnąłeś do środka.
W domu było kilka kobiet.
Czy wciąż zamierzałeś je okraść?
Kiedy postanowiłeś je zabić?
- Wybacz. - Co?
Muszę zapytać.
Kto ci dał prawo wyprawić na tamten świat osiem soczystych cip?
Niektóre były niezłe.
Nie sądzisz, że nas czegoś pozbawiłeś?
Ośmiu seksownych dup.
To było fair?
Jesteś stuknięty.
Tym się różnimy.
Jak zerżnąłeś osiem kobiet w jedną noc? Jesz na śniadanie proch?
- Dość tego. - Nie wszystkie.
Przesadnie rozdmuchali tę historię.
- Zerżnąłem tylko jedną. - Tę na kanapie?
- Tak. - Dlaczego ją?
- Wydymałbym wszystkie. - Ale?
Zjawiały się nowe.
Jedna po drugiej.
Co wtedy robiłeś?
Jedną zamknąłem w sypialni, jedną w szafie.
Zagoniłeś je jak kucyki?
- Właśnie. - Dlaczego je zabiłeś?
Jak zabiłem jedną, musiałem wszystkie.
Dlaczego tę pierwszą?
Płakała i narobiła cholernego hałasu.
Powiedziałeś Bobowi Greene'owi, że plunęła ci w oko, poznałaby cię.
Sukinsyn, niepotrzebnie z nim gadałem.
- Dlaczego? - Wkurzył całe więzienie.
- Chcę mieć spokój. - Żeby ćpać i chlać?
- Właśnie. - Skąd to bierzesz?
Mam swoje źródła.
- Zrobiłem swój destylator. - Sam?
Schowałem w szufladzie klawisza. Tuż pod ich pieprzonym nosem.
Nie wiedzieli, skąd ten smród.
To prawda, że ta pierwsza cię opluła?
- Myślałem, że były potulne. - Doczepiła się do mnie.
Kazałem jej się zamknąć.
- Posłuchała? - Jasne.
- To czemu ją zabiłeś? - Bo chciałem.
W jaki sposób?
Udusiłem ją.
Długo to trwało.
Dlatego pozostałe zadźgałeś?
- Było szybciej? - Właśnie.
Powiedziałeś im, że ich nie zabijesz, tylko okradniesz.
Okłamałem je, kurwa.
- Może cię to przytłoczyło? - Nie.
Po prostu je zabiłem.
Z jednym wyjątkiem.
Przebiegła suka.
Schowała się pod łóżkiem.
Słaby byłem z matmy.
Pogubiłem się w liczeniu z tymi dziewuchami.
Wszędzie była krew.
Wyglądały mi na martwe.
Nic nie zrobiły,
może poza płaczem, gdy zrozumiały, że to koniec.
- Wiesz, czemu to zrobiłeś? - Nie.
- Nie jesteś ciekaw? - W ogóle o tym nie myślę.
Aż zjawią się tacy jak wy.
A gdy chciałeś ze sobą skończyć?
Nie wiem, o czym mówisz.
- Próbowałeś się zabić w motelu. - Nieprawda.
- Podciąłeś sobie żyły. - Nie.
- To było w bójce. - Co?
- Te rany. - Z kim się biłeś?
Jakiś bambus się przystawiał.
- Zranił cię w oba nadgarstki? - Zabiłem skurwiela.
- Jego też? - Jasne, kurwa.
- Nie pisali o tym. - Bo mieli to w dupie.
Straciłeś dużo krwi.
- Bolało? - Ni cholery.
- Wciąż nic nie czujesz? - Nie.
- Może lepiej nic nie czuć. - Jasne.
Jesteś pewien, że podcinając sobie żyły,
nie czułeś się winny?
Mówiłem, nie zrobiłem tego.
Może nie było ci żal tych dziewczyn.
Może było ci żal samego siebie?
Pieprz się, złamasie!
Wiesz, czemu te pizdy zginęły?
Bo miały zasranego pecha.
To było pojebane.
Gdy mówił o karmieniu ptaszka zakraplaczem,
zrobiło mi się go żal.
Powinniśmy filmować te rozmowy.
Sam dźwięk tego nie oddaje.
Archiwum filmowe najbrutalniejszych zbrodniarzy.
To coś dla potomności.
„Miały zasranego pecha”.
Może lepiej zgub tę taśmę.
Co?
Powiedz, że się zniszczyła. Magnetofon wciągnął.
Dlaczego?
„Osiem soczystych cip”.
- Prowokowałem go. - Powtarzasz się.
Nie bawmy się w semantykę.
Nie podoba mi się język i wiem, kto mnie poprze.
- Mam się bać Wendy? - Tylko ostrzegam...
Broniłeś nas w sprawie Brudosa.
Wyciągnęliśmy od niego coś ważnego.
Mogę tak mówić,
mogę przełknąć te rzeczy i udawać empatię,
jeśli dostajemy coś w zamian.
- Nie przy Brudosie... - Daj mi skończyć.
Ale taki Speck nie jest wart naszego czasu.
To hańba, że anulowano mu karę śmierci.
- Mieliśmy nikim nie pogardzać. - Ten gad cię nie mierzi?
- Od gadów możemy się uczyć. - Czego?
Że niektórzy nie wiedzą, co popycha ich do zbrodni.
Nie chcę brać udziału w czymś tak ohydnym.
- Taki jesteś wrażliwy? - Ostrzegam cię.
Pożałujesz takiej postawy.
Korona ci z głowy nie spadnie, jeśli szlag trafi pierwsze trzy minuty.
Panie i panowie, za chwilę wylądujemy w Dulles.
Prosimy zapiąć pasy
i ustawić siedzenia i stoliki w pozycji pionowej.
Wiesz, Gregg...
w tej rozmowie były ważne fragmenty...
cip na tamten świat
których może lepiej nie umieszczać w stenogramie.
Awaria dźwięku
niewyraźna
Przyznał się do jednego gwałtu.
- Wiedzieliśmy. - Skąd ta uwaga?
Nie był rozmowny.
Spytałem go, jak udało mu się współżyć z tyloma pielęgniarkami.
Zaskoczyłeś go i powiedział prawdę?
- Chyba tak. - Gwałt był popełniony odruchowo.
Ze zdjęć wynika, że ofiara leżała na brzuchu,
była dla niego bezosobowa.
To było jebanie dla samego jebania.
Poszedł do pensjonatu pijany, żeby kogoś okraść.
Nagle znalazł się wśród tych kobiet.
Zagania je i gwałci jedną.
- Demonstracja? - Wyraz jurności.
Którą w rozmowie wyolbrzymia:
- mógł zgwałcić wszystkie. - Przechwalał się.
Próbę samobójczą zmienił w bójkę.
Podkreślając męskość.
„Urodzony zakapior”.
Ciekawe, w jakim wieku zrobił sobie ten tatuaż.
To była świadoma decyzja, by oznakować się jako twardziel.
Przez ptaka w wiatraku nie było kiedy zapytać.
To była chwila w stylu Specka.
Zarzuciłeś mu tchórzostwo przez próbę samobójstwa.
A urodzony zakapior nie tchórzy.
Ten ptak miał was przekonać.
Podoba mi się chęć odróżnienia się od innych,
- bo to psychole. - Projekcja własnego obrazu.
Ma się za silnego, lepszego, wyjątkowego.
Dowiedzieliśmy się czegoś nowego, spoza akt?
Nie miał pojęcia, co wtedy zrobi.
Każdy jego czyn tej nocy był spontaniczny.
Świadczą o tym dowody.
Był w takim stanie,
że zapomniał zabić tę, która otworzyła mu drzwi.
Ale to niezwykle ważne, że sam to powiedział.
Musimy nazwać różnice między Kemperami a Speckami.
Jeden jeździ ze sznurem, nożami i workami w bagażniku.
Wraca do konkretnych miejsc, polując na konkretne ofiary.
- Drugi po prostu na nie wpada. - Zorganizowany i niezorganizowany?
Nie. One odnoszą się do metody. Szukam...
Charles Whitman przypomina Specka.
Zabił 14 osób w półtorej godziny.
To nie zabójca sekwencyjny.
Whitman wpadł w szał.
Nie wybierał ofiar.
„Miały pecha”.
Szał pasuje do Specka czy Whitmana.
Ale sekwencyjny morderca nie pasuje do Kempera.
- Brzmi zbyt rytmicznie. - Być może.
Pojęcie powinno opisywać długi, nieustannie aktualizowany proces.
Serię morderstw.
- Seryjny? - Seryjny morderca?
Seryjny zabójca?
Brzmi lepiej. Może się przyjmie.
- Kolejne sześć lat? - Minimum.
Rok na zrobienie magisterki,
rok egzaminów, by otworzyć przewód doktorski.
A praca zajmuje dwa, jeśli masz motywację. Zwykle cztery.
- Pijesz z nich? - Tylko z tej na suszarce.
Trzymaj je do góry dnem.
- Nim zrobię doktorat, stuknie mi 30. - Imponujące.
Po to to robię? Komu chcę zaimponować?
- Lubisz te rzeczy. - Rzeczy?
Socjologiczne konstrukcje, o których wciąż opowiadasz.
- Goffmana i Higela... - Hegla.
- Wiedziałam.
Wpada jednym uchem, wypada drugim.
Mówię ogólnie, nie umniejszam...
Ożywiasz się, gdy mowa o twojej pracy,
- ale poza tym... - Nie zwalaj tego na mnie.
Miałem nie stawać między tobą a twoimi...
Rzeczami. Może to tylko tyle
i dlatego waham się, czy chcę spędzić resztę życia...
Dopiero teraz?
Nie wszyscy trafiają od razu na swój wymarzony zawód.
- Mówisz o mnie? - Znalazłeś swą tycią niszę.
Przesłuchujesz świrów, a to ci idealnie...
Pani Wade do pana.
- Kto? - Mówi...
W jakiej sprawie?
Jest żoną kogoś, kogo pan zwolnił.
Chodzi o jakiegoś Rogera.
Mogę kogoś wezwać.
Proszę ją wpuścić.
Co?
O co chodzi?
Pan Ford?
Pani Wade?
Zgadza się.
Jak mnie pani znalazła?
Trochę mi to zajęło.
Nie wolno śledzić agenta federalnego.
To karalne.
Młody jesteś.
- Czego pani chce? - Za młody, żeby niszczyć ludziom życie.
- Pani Wade. - Wiesz, że kuratorium zwolniło Rogera.
Nie wiedziałem.
Nie będzie mógł pracować w naszym okręgu.
Mieszkamy w naszym domu od 23 lat.
Córka chodzi do liceum, więc przeprowadzka jest niemożliwa.
Szukał pracy w całej Wirginii, Maryland, Delaware.
Jako szkolny pedagog,
na zastępstwa.
Nikt go nie dopuszcza do pracy przy dzieciach,
a one są jego życiem.
Bardzo mi przykro,
ale nie miałem nic wspólnego z...
Powiedziałeś kuratorowi, że może być pedofilem.
To nieprawda.
Mówisz, że z nikim nie rozmawiałeś?
- To inicjatywa nauczycieli. - Janet Ebner?
Roger lekceważył prośby kadry i rodziców.
- Dano mu szansę... - Nie zrobił nic złego.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie poznaję go.
Nigdy nie był taki posępny.
Nie sypia.
W środku nocy znajduję go gapiącego się w śnieżący telewizor.
Dobija pięćdziesiątki.
Mamy trójkę dzieci. Dwoje studiuje pedagogikę.
Byliśmy szanowani.
Nagle osoby, które znamy od lat, udają, że nie widzą go na ulicy.
Ktoś namazał nam na podjeździe „dzieciojebca”.
Wejdzie pani?
Ty też jesteś bardzo młoda.
Wiesz, za kogo wyszłaś?
Nie jesteśmy małżeństwem.
To nie jest za późno.
Co zrobiłeś?
Nic.
TUŃCZYK
- Co to jest? - Właśnie przyszło z biura w Atlancie.
Dwunastoletnia uczennica zgwałcona i zabita.
W Atlancie?
Adairsville, 100 km na północny zachód.
Niech prowadzący podeśle więcej danych.
Lisa Dawn Porter zaginęła po wysadzeniu przed podjazdem domu.
Ciało znaleziono w lesie, 15 km od domu.
Śmierć od ciosu w głowę tępym narzędziem,
pewnie tym kamieniem.
Ślady wskazują na duszenie od tyłu.
- Była cheerleaderką? - Mażoretką.
Maszerowała ze szkolną orkiestrą.
Co jeszcze o niej wiemy? Nawyki? Charakter?
Ponoć była porządna.
Nie ćpała, nie piła, nie miała chłopaka.
Sekcja wykazała, że wcześniej była dziewicą.
Łatwa ofiara.
Ubranie w nieładzie,
bez śladów brudu, ziemi czy liści.
Podejrzewają, że zgwałcił ją w aucie i zabił w lesie.
- W nieładzie? - Źle zapięte guziki.
Czyli rozebrała się w czasie gwałtu,
a potem ubrała w pośpiechu.
Pozwolił jej na to lub kazał to zrobić.
Zakrył jej twarz płaszczem?
Żółtym. Tak została znaleziona
przez młodą parę na spacerze.
Co to może znaczyć?
Zasłonił jej głowę, jakby chciał ukryć to, co zrobił.
Może się wstydził?
To tłumaczy, że się ubrała.
Martwił się o nią.
Wielka mi troska pedofila.
Powiedzmy, że się wstydził. Co nam to mówi?
- To jego pierwsza ofiara? - Dobrze.
- Jest młody? - Jak młody?
Może to nastolatek, który ją znał?
Duszenie. Nawet 12-latki nie poddają się łatwo. To wymaga siły.
- Przed trzydziestką? - Tak sądzę.
Porwał ją między przystankiem a domem. To mała odległość.
Może wiedział, o której wraca ze szkoły.
Las, w którym ją znaleziono, to miejsce zakochanych.
- Mieszka niedaleko? - Dobrze.
- Znali się? - Nie wiemy.
- Mógł jej grozić bronią. - Jasne.
Znając plan dnia, mógł zaplanował porwanie,
więc gwałt również.
Ale czy morderstwo też?
Co nam mówi miejsce zbrodni?
Zostawił ciało na widoku.
- A narzędzie zbrodni obok. - A kurtka?
Nie ukrył zwłok.
Wszystko wskazuje na spontaniczne działanie.
Chciał zgwałcić, ale nie zabić.
- Może nawet żałował. - Nieźle.
Dzięki. Dam im znać, co wydedukowaliśmy.
Czekają na odpowiedź?
Tak. To chyba nie ćwiczenie.
Wysiadła tam.
75 metrów od podjazdu i 90 od domu.
Doszła w ogóle do podjazdu?
Matka była w domu.
Nic nie widziała i nie słyszała.
Czyli zgarnął ją z ulicy.
Sądzimy, że ktoś czekał. Wiedział, kiedy przyjedzie.
- Znała go? - Nie wiemy.
Rodzina, znajomi?
Sprawdzamy. Jak dotąd nic.
Na pewno nie miała chłopaka?
Koleżanki twierdzą, że nie. Nawet po cichu.
Była lubiana?
Według rodziców była towarzyska.
- Mażoretka? - Zgadza się.
Krzykliwy strój. Odsłania nogi. To mogło zwrócić jego uwagę.
Miała go w szkole?
W plecaku.
Obcy, który znał jej plan dnia.
Musiał ją obserwować.
- Po co ktoś miałby tu być? - To tereny rolne.
Robotnicy sezonowi?
Mogę sprawdzić.
Została znaleziona w miejscu znanym tutejszym?
To „ścieżka zakochanych”.
- Ścieżka zakochanych? - Jezu.
- Mógł to uznać za randkę? - Wyraźnie nie miał planu.
Sprawca nie planował morderstwa.
Nie próbował zatrzeć śladów.
Jak mówił Gregg,
jeśli zna tę ścieżkę, może być stąd.
Może to nie jego pierwszy gwałt.
Sprawdźcie kartoteki młodych mężczyzn z okręgu Floyd i Bartow.
Jak często się to robi?
Obcięto gałęzie wokół linii napięcia.
To teren wiejski.
Raczej rzadko.
Te są świeżo obcięte.
Może to robota ekipy technicznej?
Dziękuję.
Miałem telefon z okręgu Floyd.
Ostatnio przesłuchiwali faceta w sprawie gwałtu na 13-latce.
Przycina gałęzie.
- Na ulicy Porterów spędził tydzień. - Bingo.
Nazywa się Darrell Gene Devier, 24 lata.
Rzucił liceum,
wstąpił do wojska, zdezerterował, zwolniony po 7 miesiącach.
- Pękł. - Niezorganizowany.
- Pasuje. - Kawaler? Żonaty?
Po dwóch rozwodach. Mieszka z pierwszą byłą.
- Doświadczony seksualnie i towarzysko. - Lubi młode dziewczęta.
Patrzył, jak Lisa wysiada z autobusu.
Była pogodna, może nawet z nim rozmawiała.
W stroju mażoretki wyglądała na starszą
i tym się usprawiedliwiał.
Mógł fantazjować, że spodoba jej się seks.
Ale gdy ją napadł, była przerażona, obolała, płakała.
Koniec fantazji.
Musi ją zabić, żeby się z tego wywinąć.
Każe jej się ubrać i odejść. Gdy ona się odwraca, dusi ją.
Niełatwo mu. Nie daje rady.
Podnosi kamień.
Po wszystkim jest w szoku, wstydzi się i zakrywa jej głowę.
Zdobędę nakaz przeszukania auta. Zbadamy go wariografem.
Nie zalecam.
Wynik może zależeć od jakości pytań.
To standardowa procedura.
Jako socjopata nie odczuwa emocji tak jak my.
Mówiliście, że może wstydzić się swego czynu.
- Jak to się ma do socjopaty? - Zabił dziewczynkę.
Nie cofnął się przed morderstwem.
Oszuka wariograf, uzna się za Supermana.
AKADEMIA FBI
Dzięki, że przyszłaś.
Zawsze miło jest ujrzeć światło słoneczne. O co chodzi?
Departament Sprawiedliwości
ma Biuro Odpowiedzialności Zawodowej.
Źle to brzmi.
Badają zarzuty naruszenia etyki.
Zwykle są bezzasadne, ale mogą utrudnić życie.
Rozważają śledztwo co do pogwałcenia praw obywatelskich.
Chodzi o Brudosa?
O Richarda Specka.
Napadli go współwięźniowie po rozmowie z agentami Tenchem i Fordem.
Ponoć zrobili ze spotkania publiczne widowisko.
Stworzyli zagrożenie.
Kontakty agentów z dyrekcją zakładu nie leżą w mojej kompetencji.
Wiadoma sprawa. Nie o to się martwię.
Speck chce też pozwać agenta Forda za „mieszanie mu we łbie”.
A konkretnie?
Nic, ale wiemy, że agent Ford to potrafi.
- Zgadza się. - To złowieszczo prawdopodobne.
Jaka jest formuła oceny badanych?
Krótki scenariusz i kwestionariusz, ale agenci czasem improwizują.
Skąd uwaga o Brudosie?
W trakcie rozmowy ściemniał,
więc agenci zanieśli mu damski but, by sprowokować reakcję.
To było częścią planu?
Nazwałabym to kiepską improwizacją.
Pytam, bo nikt nie przejmie się Speckiem.
Może złożyć skargę, którą muszą rozpatrzeć.
Ale ci z Biura wynajdują brudy, by uzasadnić swoje istnienie.
Chcę się upewnić, że nic nie było.
- O ile wiem. - Dobrze.
Powiedz im, że chcą się z nimi jak najszybciej widzieć.
Niech zabiorą wszystkie materiały dotyczące Specka.
Nie chcę im szefować.
To moje zadanie. Ty jesteś posłańcem.
W porządku.
Pieprzony Richard Speck złożył skargę? Ten gnój?
Pogwałciliśmy jego prawa.
Debile z Joliet nie posłuchali mnie.
Więc tak im powiedz. Wydaje się, że to formalność.
Wrzód na dupie.
Weźcie wszystko, co macie o Specku.
- Czyli co? - Akta, taśmę, stenogram.
Jedziesz z nami.
Wystarczy stenogram.
Podajcie nazwiska.
Agent William Tench.
Agent Holden Ford.
Agent Gregg Smith.
Jakie stanowisko zajmujecie w FBI?
Oficjalnie.
- Jesteśmy z wydziału behawiorystyki. - Czym się zajmujecie?
- Badaniami. - A konkretnie?
Prowadzimy badanie
sponsorowane przez Agencję Finansów i Krajowy Instytut Sprawiedliwości.
Rozmawiamy ze sprawcami zbrodni,
klasyfikujemy ich
i tworzymy podręcznik profilowania.
Wezwaliśmy was, gdyż otrzymaliśmy serię skarg
z wydziału więziennictwa Illinois w imieniu skazanego,
że wasza wizyta naraziła go na niebezpieczeństwo.
- Richard Speck. - Zgadza się.
Zaleciliśmy podjęcie odpowiednich środków bezpieczeństwa.
Na miejscu zastępca naczelnika świadomie je zlekceważył.
- Były to ustalenia ustne czy pisemne? - Pisemne.
Mam potwierdzenie w formie faksu.
Agencie Ford, w skardze wspomina o panu.
Skazany powiedział, że „namieszał mu pan we łbie”.
Na pewno moje pytania przywołały niewygodne wspomnienia.
- O co? - Noc, gdy zabił osiem kobiet.
O czynności seksualne. Tego typu sprawy.
- Czy pytania były przygotowane? - To nasz skrypt.
Każdy badany jest inny.
Zwykle musimy improwizować.
Wobec Specka użyłem agresywniejszego stylu rozmowy.
Mówiłem jego językiem.
- Jego językiem? - By złapać wspólny rytm.
Mniemam, że macie zapis tej rozmowy.
Mamy stenogram.
- Skąd się wziął? - Jest nagranie.
Macie kasetę?
Używamy taśm wielokrotnie. Rozmowa została skasowana.
Skasowaliście rozmowę?
Zalecamy nie robić tego na przyszłość.
Tak jest.
Fundusze powinny wystarczyć na zakup i archiwizację kaset.
Tak jest.
Macie dla nas inne materiały?
Notatki na temat skazanego sprzed i po rozmowie.
To wszystko.
Przejrzymy to i damy wam znać, co ustaliliśmy.
Podczas tego procesu oczekujemy przede wszystkim szczerości.
Richard Speck, co za dupek.
Przeczytajcie do końca. Szkoda, że nie mamy nagrania.
- Fascynujące. - Dziękujemy.
Jestem mokry od potu.
- Zauważyłem. - To nie dla mnie.
Już po wszystkim. Dałeś radę.
Co zrobimy z taśmą? Zniszczymy?
Pewnie tak. Gdzie ona jest?
- W moim biurku. - Daj mi ją.
Ale się zdenerwowałem.
Już mówiłeś.
To rozmowa z więźniem, nie Watergate.
- O co chodzi? - Może wy nam powiecie.
Holden, poczynisz honory?
Co powiedzieliście tym z Biura?
Nic. Nie było o czym mówić.
Daliśmy im stenogram i tyle.
Dałeś się w to wciągnąć?
Agent Ford zwrócił się...
Nie mów, że cię zmusił.
Przepraszam.
Nie wiem nawet, od czego zacząć.
Od „ośmiu soczystych cip”?
- Może być. - Tylko nie to.
Kazałeś mu to zredagować?
- Wiedziałeś, że to niestosowne. - Dla niektórych.
- Dla mnie. - Dla mnie też.
Nie wszystko nam się podoba. Rozmawiamy z seryjnymi zabójcami.
- „Seryjnymi zabójcami”? - Nowy termin.
Czyli mówicie i robicie, co chcecie.
Nieważne, że odpowiadamy przed Agencją Finansów i Instytutem.
Badanie jest dotowane przez Kongres, pieniądze podatników.
Te rozmowy to własność publiczna.
Nie byłem za cenzurą. Nie mam nic przeciw opublikowaniu.
Mamy stosować się do twojego poczucia przyzwoitości?
Nie omawialiśmy, co jest stosowne.
- I owszem. - Bez ustaleń.
Nie istnieje podręcznik rozmów.
Miesiąc układaliśmy pytania.
To punkt wyjścia dla rozmowy.
- Nie zawsze działa. - Nie próbowałeś.
Po zaledwie trzech minutach ze Speckiem wyskoczyłeś z tymi cipami.
I przyznał się do jednego gwałtu.
Kto chce trufli, musi unurzać się w błocie.
Nie my.
Jesteśmy z FBI.
Spójrzcie na tablicę.
Na naszą pracę.
Dzięki niej wytypowaliśmy mordercę tydzień temu w Georgii.
To już nie teoretyczne ćwiczenie.
To efekty badań środowiska, nie perełek, które niby wyławiasz.
Wszystko się łączy.
Wszystko, co robimy, tworzy pełny obraz.
Przez błędną taktykę nasz projekt może pójść na marne.
Mamy do przesłuchania 40 skazańców...
Nie musimy tak długo czekać.
Jak poszło spotkanie?
Skłamałem im prosto w oczy.
- Co powiedziałeś? - Że usunąłem rozmowę ze Speckiem.
- Dałeś im zredagowany stenogram? - Tak.
- Nie wiedzą o „soczystych cipach”? - Mają to gdzieś.
Bierzemy udział w zatajeniu.
Ja nie mogę.
- Powiedziałeś im, że nie ma nagrania. - Byłem...
Nie umiem dobrze kłamać.
Nie dowiedzą się o kasecie, jeśli im nie powiemy.
Siedźmy cicho.
Nie zgadzam się. Przekażmy im to nagranie.
Przyłapią nas na kłamstwie, będzie źle.
- Trudno. - To ja zacząłem.
Nie jest za późno, by im powiedzieć.
- Co? - Prawdę.
Łatwo ci mówić jako konsultantce.
Jeśli rozpoczną śledztwo...
Przestańcie.
Spalcie cholerną kasetę.
Nie obchodzi ich Speck. Innych też nie.
To może się tu skończyć.
Nie przekażemy im taśmy.
Nie będziemy o tym rozmawiać. Musimy chronić wydział.
Ale coś tu nie gra.
W całej swojej karierze nigdy nie byłem zmuszony
zataić coś przed Biurem. Nie podoba mi się to.
Macie ustalić wyraźne wytyczne przeprowadzania rozmów
i stosować się do nich.
Nigdy już nie chcę mieć wątpliwości,
co odróżnia mojego agenta od skazanego zbira.
AKADEMIA FBI
BIURO ODPOWIEDZIALNOŚCI ZAWODOWEJ
Napisy: Małgorzata Hickey